www.erikendiederik.nl

Perfecte onzin Cabaret

Ervaren duo voor het eerst samen

Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten
'Mannen van de Wereld' - première

Ze kennen elkaar al jaren. In 1989 sloot Diederik van Vleuten zich aan bij de cabaretgroep Zak & As, tot dan toe bestaande uit Justus van Oel en Erik van Muiswinkel. Eerst was zijn inbreng puur muzikaal, maar allengs ook inhoudelijk en met onverwacht acteertalent. Na Zak & As lopen de carrières van de twee nogal uiteen, hoewel ze elkaar blijven tegenkomen. Van Muiswinkel gaat 'Ook Dat Nog' presenteren, waarvoor Van Oel teksten schrijft en Van Vleuten muziek. Ook doet hij 'Megabrein', gaat op stap met de kindervoorstelling van VOF de Kunst en speelt hij de indrukwekkende solo-voorstelling 'De Mensenvriend', geschreven door Van Oel en met muziek van Van Vleuten. Sinds vorig jaar zitten Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten samen aan de leestafel bij Jack Spijkerman in het programma 'Spijkers'. Met 'Mannen van de Wereld', dat in Theater de Veste zijn landelijke première beleeft, staan ze dit seizoen voor het eerst samen op het podium met een cabaretprogramma.

Diederik van Vleuten en Erik van Muiswinkel: Mannen van de wereld. Gezien: 6/11, In Amsterdam: 24 t/m 28/2, Kleine Komedie.

Sommige beslissingen lijken achteraf zo vanzelfsprekend en simpel, dat je jegaat afvragen waarom niemand er eerder is opgekomen. Zo ook bij de
hereniging van cabaretiers Diederik van Vleuten en Erik van Muiswinkel, van wie gisteren het programma 'Mannen van de wereld' in premiere ging. Een
programma, ik zeg het maar meteen, dat nu al tot de beste van het lopende seizoen mag worden gerekend.

Diederik van Vleuten en Erik van Muiswinkel maakten eerder deel uit van cabaretgroep Zak & As, totdat Justus van Oel in 1991 het trio ophief. Van Vleuten en Van Muiswinkel gingen ieder hun eigen weg - de eerste vormde een duo met Arie van der Wulp, de tweede maakte twee solo-voorstellingen. Buiten het theater kwamen ze elkaar alleen nog tegen in radio- en televisieprogramma' s met Jack Spijkerman.
Waarom was er toen niemand die op het toch zo voor de hand liggende idee kwamhen tot een theaterduo om te vormen?

Nu, zes jaar later, is het alsnog zover gekomen. En daar mogen we God, als we in Hem zouden geloven, op onze blote knieen voor bedanken.

'Mannen van de wereld' is de perfecte mix tussen zin en onzin. Van Vleuten en Van Muiswinkel bewijzen dat er in het hedendaags cabaret nog altijd ruimte is voor thema's die verder reiken dan de eigen achtertuin. De problematiek die in dit programma wordt aangesneden is niet mals: hoever moet de westerse bemoeienis met de Tweede en Derde Wereld gaan? Waar eindigt liefdadigheid en begint bemoeizucht?

Deze en aanverwante vragen worden behandeld in losse sketches die sterk van vorm verschillen; Diederik van Vleuten heeft bijvoorbeeld een onwaarschijnlijk knappe imitatie van Boudewijn Buch, die op het eiland Tituhatoe rondbanjert (' een van de 35.000 eilanden die niet bij Goethe voorkomen'), Erik van Muiswinkel vertelt een gedurfd persoonlijk verhaal over een verblijf in Zuid-Afrika, het duo is twee Toon Hermansen die een conference houden over het geweld in Ruanda ('met de Hoedjes en de Toeters, weet u nog, allemaal gekkigheid mensen') en daardoorheen is het
verhaal gevlochten over een uit de hand gelopen vakantie van het tweetal.

In hun snelle dialogen betonen deze mannen van de wereld zich aanstekelijk gevat, hun typeringen zijn meesterlijk en de vorm van het programma is slim en uitgebalanceerd. Hier past ook alle lof voor regisseur Pieter Bouwman. Het enige minpunt vormt het muzikale gedeelte (liedjes met begeleiding op band), maar verder is 'Mannen van de wereld' een weldadige avond van hoogstaand cabaret.

Erik van Muiswinkel verslaat Diederik van Vleuten op punten in woordspelig programma

Tournee t/m juni. Vanavond Stadsschouwburg Eindhoven.

DELFT - Of de geest van het vermaarde cabarettrio Zak & As opdook, zo voelde het woensdagavond bij de premiere in het Delftse theater De Veste.
Na twee theaterprogramma's met een ander of in hun eentje werken Zak & As-leden Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten nu weer samen in
'Mannen van de wereld '.

Twee 'Mannen van de wereld' zijn op vakantie en aanschouwen rotstekeningen van veertigduizend jaar oud. De een is onder de indruk en tracht zijn bewondering voor de schatten van het verleden op de ander over te brengen, maar de 'wijze westerling' houdt zich daarvoor blind en doof. Is het niet overdreven, stelt hij, altijd maar zo bewonderend te spreken over zo'n kinderlijke tekening van een beer, gemaakt door
iemand die zich waarschijnlijk zat te vervelen?

Cabaret Zak & As (1986-1991) had patent op het onderzoeken van de grenzen van juist en onjuist, goed en kwaad en het dualisme dat voortdurend aan het geweten van de mens knaagt. Die thematiek stond ook centraal in de stukken die Zak & As-spil Justus van Oel daarna zelf speelde of waarbij hij betrokken was als schrijver (zoals een soloprogramma van Van Muiswinkel) en regisseur (zoals een voorstelling van Diederik van Vleuten).

Maar dat geldt evengoed voor 'Mannen van de wereld', waarin hoogstens de invloed van Van Oel doorklinkt, aangezien hij met dit programma geen bemoeienis heeft. Zo typeert Van Muiswinkel de avonturier die bij Greenpeace gaat werken voor de spanning van het oorlogje voeren op zee en de voorzitter van de Human People Organisation, die gaandeweg zijn betoog steeds verlekkerder spreekt over zijn contacten met kleine jongetjes in Bangkok en elders. Diederik van Vleuten imiteert Boudewijn Buch, die zijn reisreportages louter maakt uit zelfingenomenheid. En gelijktijdig typeren ze twee Toon Hermansen, die aantonen dat ook de 'Hoedjes en Toeters' uit Ruwanda zich gemakkelijk lenen voor woordspelerigheid.

Vakantie

'Mannen van de wereld' is een cabaretprogramma met afwisselend sketches, typeringen, liedjes en monologen en met als rode draad die vakantie van twee rijke westerlingen met respectievelijk eerbied voor de andere cultuur en een totaal gebrek daaraan. Dat beiden daarbij voor een deel hun gelijk halen en niet alleen de man met de in onze ogen keurige en correcte opvattingen over de derde wereld-problematiek, is dan weer die typische, zeer geraffineerde Zak & As-stijl.

Erik van Muiswinkel is de sterkste persoonlijkheid van beiden en in sommige scenes wreekt zich de beperktheid van Diederik van Vleuten. Die is een uitstekend muzikant en daarom had de begeleiding van de liedjes via de vleugel in plaats van een geluidsband moeten klinken. Ook vind ik het jammer dat het duo scenes overdoet die al bekend waren van radio en tv (zoals Van Muiswinkels imitatie van Marcel van Dam) en dat er, in tegenstelling tot aan het fraaie decor, zo weinig zorg is besteed aan het rondmaken van verschillende scenes die een flauwe clou krijgen of te breed zijn uitgesponnen. Ondanks deze bezwaren is 'Mannen van de wereld' een cabaretvoorstelling die ver uitsteekt boven de middelmaat.

Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten met cabaretprogramma 'Mannen van de Wereld'.

In 'Mannen van de Wereld' gaan de Nederlandse cabaretiers Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten als in een soort achtbaan met duizelingwekkende vaart langs alle landen van de wereldkaart. De twee heren gaan als het ware op vakantie, maar beseffen al snel dat ze beter niet als duo op reis hadden moeten gaan.
In achttien afzonderlijke nummers worden in anderhalf uur tijd de meest uiteenlopende types neergezet. De kijker krijgt imitaties voorgeschoteld van
onder anderen Boudewijn Buch, Marcel van Dam en Toon Hermans. Maar ook een persiflage op het repertoire van volksbard nummer één Marco Borsato en een kritische verhandeling over zinloos en doordacht geweld. Justus van Oel bracht het duo voor de eerste keer samen in het inmiddels legendarische cabaret 'Zak en As'. Jaren later deed Jack Spijkerman precies hetzelfde. Hij confronteerde Van Vleuten en Van Muiswinkel (bekend van 'Ook dat nog') met elkaar in zijn radioprogramma 'Spijkers met Koppen' en het televisieprogramma 'Spijkers'. Nu, met 'Mannen van de Wereld', gaan Van Muiswinkel en Van Vleutel voor het eerst over tot een vrijwillige samenwerking. 'Mannen van de Wereld' is deels improviserend ontstaan en meegeschreven door regisseur Piet Bouwman die ook regisseur/mentor is van Hans Teeuwen. Bij de zestien try-outs die het cabaret-duo inmiddels heeft gegeven waren de reacties van het publiek doorgaans positief. Misschien wel, omdat het onderliggende thema van de voorstelling voor veel mensen herkenbaar zal zijn. Volgens Van Muiswinkel (36), die zelf meerdere 'wereld'reizen heeft gemaakt, is de echte man van de wereld diep in zijn hart maar een kleinzielig en benepen mens.
,,Soms kom je ze tegen. De mannen van de wereld spreken alle talen, weten overal de mooiste plekjes, bezitten koopmanschap en een op niets gebaseerd
zelfvertrouwen. Het zijn de mannen met contacten en netwerken over de hele wereld. Mannen die overal over kunnen meepraten en overal een oordeel over
hebben. Hun grote bek komt voort uit angst en onbegrip'', aldus Van Muiswinkel in een recent interview. De mannen van de wereld, volgens Van Muiswinkel en Van Vleuten, worden met vlijmscherpe Nederlandse teksten uit hun harnas gepeld.

Mannen van de Wereld: "Werelds"

DOOR PETER VAN DE STADT

Iedereen die afgelopen week naar de zeer druk bezochte Vakantiebeurs is geweest en het geluk heeft gehad Mannen van de Wereld te hebben gezien, gaat dit jaar gewoon twee weekjes naar Egmond aan Zee.
Dat de vakantie- en ontdekgekte van de hedendaagse westerling geen grenzen kent, is zo langzamerhand genoegzaam bekend. Toch is het fijn om zo nu en dan eens keihard met de welvaartsneus op de feiten te worden gedrukt. En als je daarbij ook nog eens ruim anderhalf uur niet alleen les krijgt, maar ook pijn in je buik van het lachen en een beetje ontroering, dan kan de avond niet meer stuk.
Eric van Muiswinkel en Diederik van Vleuten mogen hiervoor verantwoordelijk worden geacht. In een programma zonder tierelantijnen, maar met een wereldkaart als simpel decor, veegde het duo de vloer aan met de huidige cultuur van steeds verder, duurder en gekker.
Zoals de goed betaalde, blasé geworden Hollander, neergezet door Eric van Muiswinkel, die bijna zelfmoord pleegde van verveling, maar toen de Camel
Trophy ontdekte. Lekker scheuren door Soedan en dan ontdekken dat er in dat immense land dorpen zijn die niet eens even opzij zijn gezet voor de wedstrijd ('Er was toch van tevoren gebeld').
Of met een landingsvaartuig 3000 kilometer koraalrif voor de kust van Australië aan gort raggen ('Koraal is toch het mooiste als het omhoog spat en er net evende zon doorheen schijnt').
Om nog maar te zwijgen van sneeuwscooteren door Antartica ('Zestig miljoen pinguïns die dan weer niet gestoord mogen worden. En ze kunnen niks. Een beetje waggelen, een beetje zwemmen, maar niks écht goed').
Erg sterk was ook de in belabberd Engels gevoerde toespraak van Van Muiswinkel, als president-directeur van de Internationale Human People Organisation, waarbij van elke gulden zeker een cent naar de derde wereld ging.
Naast dit soort rake typeringen viel er evenzeer te lachen om de knappe imitaties van Van Vleuten. Eerst zette hij op weergaloze wijze Boudewijn Büch
neer, compleet met loopje, quasi-interesse en in een T-shirt van de Rolling Stones. Ook toverde hij Toon Hermans tevoorschijn alsof hij er stond.
Dwars door alle gekte heen lieten Van Muiswinkel en Van Vleuten zien nog goed te kunnen zingen ook. Zoals in het mooie nummer over Nelson Mandela ('A long walk to freedom') en het Marco Borsato-achtige lied over geluk ('De opbrengst is voor de nabestaanden van Elton John').
Er was slechts één minpuntje: het duurde maar anderhalf uur.

Mannen van de Wereld hoogwaardige satire

Utrechts Nieuwsblad, 6 november 1997

Twee vrienden bezoeken op hun eerste vakantdiedag de beroemde grotten van Altamira. De eeuwenoude rotstekeningen roepen heel verschillende reacties op. De een is diep onder de indruk van het fascinerende idee dat de mens veertigduizend jaar geleden al probeerde zijn leefwereld te visualiseren en zodoende vast te leggen, de ander vindt het maar onnozel, kinderachtig frobelwerk. En meteen in het eerste onderdeel, hebben Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten de toon gezet voor de rest van een uitstekend nieuw programma.

De Westerse mens en de rest van de wereld. Wat heeft hij er te zoeken, in hoeverre mag of moet hij zich ermee bemoeien en wat levert al die bemoeienis aan denkbeelde op? Daar draait Mannen van de Wereld in vogelvlucht om. De badinerende houding die nogal eens aangenomen wordt ten opzichte van natuurvolken komen huiveringwekkend helder naar voren wanneer Marcel van Dam op de hem zo bekende wijze een Australische Aboriginal aan een Socratisch kruisverhoor onderwerpt. Boudewijn Buch neemt ons mee naar Tituratu om ons aldaar te vervelen met zijn onuitputtelijke feitjeskennis. De lichtelijk aangeschoten voorzitter van The International Human People Society benadrukt in perfect steenkolen- engels nog eens fijntjes het enorme verschil tussen arm en rijk en zijn voorkeur voor jonge, atletische orientaalse lichaampjes en zo voort.

Een bonte rij van typetjes en persiflages op bekende Nederlanders benadrukt het feit dat de moderne Westerse mens de wereld toch vooral als een grote speeltuin anex bezienswaardigheid beschouwt waarmee hij zonder meer kan doen en laten wat hij zelf wil. De typetjes worden niet alleen stuk voor stuk overtuigend neergezet, ze hebben ook inhoudelijk vlees om de botten. Daarbij maakt het geen verschil of Van Vleuten of Van Muiswinkel, wekelijks te zien in het televisieprogramma 'Spijkers', aan het wood is.

In deze eerste theatervoorstelling die ze samen - met hulp van regisseur Pieter Bouwman- maakten, laten ze zien volkomen aan elkaar gewaagd te zijn. En Mannen van de Wereld laat niet alleen foute, door gebrek aan gewicht omhooggevallen personen aan het woord. Buitengewoon vernuftig klinkt de eigen stem door wanneer Van Muiswinkel verhaalt over een voetbal-wedstrijd die hij in 1980 speelde in de township Manalogi en ook het slotlied laat er geen misverstand over bestaan dat onze reisdrift -waar het open grenzen betreft- hoofdzakelijk uit eenrichtingsverkeer bestaat. Satire met een hoofdletter S!

Wereldcabaret Van Vleuten en Van Muiswinkel

Delftsche Courant, 5 november 1997

In achttien afzonderlijke nummers worden in anderhalf uur de meest uiteenlopende types neergezet. De kijker krijgt imitaties voorgeschoteld van onder andere Boudewijn Buch, Marcel van Dam en Toon Hermans. Maar ook een persiflage op het repertoire van volksbard nummer één Marco Borsato en een kritische verhandeling over zinloos geweld en doordacht geweld.

Justus van Oel bracht het duo voor de eerste keer samen in het inmiddels legendarische cabaret 'Zak & As'. Jaren later deed Jack Spijkerman precies hetzelfde. Hij confronteerde Van Vleuten en Van Muiswinkel (bekend van 'Ook Dat Nog') met elkaar in zijn radioprogramma 'Spijkers Met Koppen' en het televisieprogramm 'Spijkers'. Nu, met 'Mannen van de Wereld', gaan Van Muiswinkel en Van Vleuten voor het eerst over tot een vrijwillige samenwerking.

'Mannen van de Wereld'is deels improviserend ontstaan en meegeschreven door regisseur Pieter Bouwman, die ook regisseur/mentor is van Hans Teeuwen. Bij de zestien try outs die het cabaret-duo inmiddels heeft gegeven waren de reacties van het publiek doorgaans positief. Misschien wel, omdat het onderliggende thema van de voorstelling voor veel mensen herkenbaar zal zijn.

Volgens Van Muiswinkel (36), die zelf meerdere 'wereld'reizen heeft gemaakt, is de echte man van de wereld diep in zijn hart maar een kleinzielig en benepen mens.
"Soms kom je ze tegen. De mannen van de wereld spreken alle talen, weten overal de mooiste plekjes, bezitten koopmanschap en een op niets gebaseerd zelfvertrouwen. Het zijn de mannen met contacten en netwerken over de hele wereld. Mannen die overal over kunnen meepraten en overal een oordeel over hebben. Hun grote bek komt voort uit angst en onbegrip" aldus Van Muiswinkel in een recent interview. De mannen van de wereld, volgens Van Muiswinkel en Van Vleuten, worden met vlijmscherpe Nederlandse teksten uit hun harnas gepeld.

Van Muiswinkel en Van Vleuten winnen Cabaretprijs

Persbericht

De Nationale Scheveningen Cabaretprijs 1998 gaat dit jaar naar Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten voor hun cabaretprogramma 'Mannen van de Wereld'. De Stichting ter Bevordering van de Cabaretkunst in Nederland heeft dit op voordracht van haar jury gisteren bekendgemaakt. De Scheveningse Begeleidersprijs 1998 gaat naar het combo, o.l.v. Martijn Breebaart, dat de theatershow 'Jagadamba' van Lenette van Dongen muzikaal begeleidt. Herman Finkers ontvangt dit jaar de Scheveningen Vormgevingsprijs 1998 voor zijn theatershow 'Kalm aan en rap een beetje'.
De motivatie van de jury luidt als volgt:
'Mannen van de Wereld' is een sterk en veelzijdig cabaretprogramma. Als rijke westerlingen op vakantie laten Van Muiswinkel en Van Vleuten op sublieme wijze de zin en onzin van de politiek (de mensheid en haar bestemming) zien. De vlijmscherpe dialogen, prachtige liedjes en verfijnde monologen vormen een perfecte mix die het publiek tot nadenken aanzet. Hiermee toont het tweetal, na 'Zak en As', opnieuw aan hoe goed het in staat zijn een geraffineerde theatershow neer te zetten.
Martijn Breebaart (toetsen), Peter van Lier (contrabas) en Marnix Stassen (percussie) zijn geen begeleiders op de achtergrond. Zij vormen belangrjke schakels in 'Jagadamba', de derde theatersolo van Lenette van Dongen.. Dit doen zij door een opmerkelijke sfeer te creëren van begin tot eind, zowel tijdens gezongen als niet-gezongen scènes. Hiermee doet het drietal in 'Jagadamba' een belangrijke bijdrage aan het brede muzikale repetoire van nuchtere Nederlandse cabaretliederen tot gepassioneerde wereldmuziek.
Herman Finkers heeft wel eens gezegd dat het maken van een programma begint met het bedenken van een geniale openingsact. Als hij daarin slaagt, kan de voorstelling niet meer stuk. De eerste helft van 'Kalm aan en rap een beetje' is zo'n geslaagde openingsact, maar dan één die voortduurt tot aan de tweede helft. De gehele eerste helft van de voorstelling speelt zich namelijk af op de top van de Vaalserberg. Opmerkelijk is dat Finkers zich door het gebrek aan ruimte van slechts enkele meters op het podium, niet beperkt voelt in zijn spel. Daarnaast slaagt Finkers erin om in de tweede helft zijn 'melige' taalspel af te wisselen met allerlei visuele en auditieve vondsten. Herman Finkers bedenkt zijn theaterprogramma's samen met zijn broer Wilfried, die ook in de voorstelling figureert. De uitreiking van bovengenoemde prijzen vindt plaats eind november 1998. De datum hiervoor wordt z.s.m. bekendgemaakt. De jury voor de toekenning van de prijzen bestaat uit Lily Olofsen (voorzitter), Jacques d'Ancona, Frank Verhallen en Rob Wiegman.
In het verleden werd de 'Nationale Scheveningen Cabaretprijs' toegekend aan: Herman van Veen, Martine Bijl, Jenny Arean, Adèle Bloemendaal, Youp van 't Hek, Paul de Leeuw, Freek de Jonge, Harrie Jekkers, Mini en Maxi, de Berini's, Hans Teeuwen, en Bram Vermeulen.
Het doel van de Stichting ter Bevordering van de Cabaretkunst in Nederland is het jaarlijks toekennen van de drie bovengenoemde prijzen. De Nationale Scheveningen Cabaretprijs gaat naar die Nederlandse cabaretier/cabaretière, cabaretgroep, schrijver/ster of componist, die gedurende het afgelopen theaterseizoen een uitzonderlijke prestatie heeft geleverd op het gebied van cabaret in Nederland. Daarbij kunnen de afzonderlijke aspecten zoals kwaliteit in tekst, muzikale compositie, originaliteit, presentatie, vernieuwing en continuïteit een rol spelen.
De Scheveningen Begeleidersprijs wordt jaarlijks toegekend aan die begeleid(st)er of groep van begeleid(st)ers, die gedurende het afgelopen theaterseizoen volgens de jury een uitzonderlijk prestatie heeft geleverd op het gebied van begeleiding van een professionele cabaretier/ cabaretière of cabaretgroep in Nederland.
De Scheveningen Vormgevingsprijs wordt jaarlijks toegekend aan degene(n) die op het gebied van produktie, regie, licht, geluid, toneelbeeld/decor, kostuums/aankleding en grafische vormgeving, het afgelopen theaterseizoen ten dienste van een cabaretproduktie een uitzonderlijke prestatie heeft (hebben) geleverd.

Cabaretiers weigeren prijs als tweede keus

Amsterdam - Het gaat niet goed met de Nationale Scheveningen Cabaretprijs. Na Brigitte Kaandorp heeft ook het duo Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten de enige landelijke cabarettrofee geweigerd. Ze willen geen tweede keus zijn. Daarmee is het totaal aantal weigeringen in zeven jaar tijd op vier gekomen.

Van Muiswinkel en Van Vleuten hoorden pas achteraf dat de prijs in augustus in eerste instantie was toegekend aan de voorstelling Miss Kaandorp, de Musical. Maar Kaandorp vindt jury's en prijzen onzin. Dat liet ze de Scheveningse organisatie weten. Nu Van Muiswinkel en Van Vleuten deze voorgeschiedenis kennen, 'leggen ze zich graag neer bij het eerste oordeel van de jury'. Ze 'weigeren een prijs te aanvaarden die niet in de eerste plaats voor hen bedoeld was'.
Zo zit het niet helemaal, verzucht jurylid en Trouw-recensent Frank Verhallen. 'De vier leden van de jury konden niet kiezen.' Het was twee voor Kaandorp tegen twee voor de voorstelling Mannen van de Wereld van Van Muiswinkel en Van Vleuten. Dat Kaandorp uiteindelijk de voorkeur kreeg, noemt Verhallen 'een typisch geval van fotofinish'. Meteen nadat de knoop was doorgehakt, hoorde de jury dat Kaandorp principieel prijzenweigeraar is. Toen werd alsnog Mannen van de Wereld gekozen, wat volgens Verhallen verdedigbaar is omdat de voorstelling op een gedeelde eerste plaats was geëindigd. 'Als wij niet kunnen beslissen, is het heel fijn dat de cabaretiers dat doen.'
De jury ontkent dat Kaandorp eerst is gepolst om te voorkomen dat de cabaretprijs niet uitgereikt kon worden, zoals ook al gebeurde in 1992 en 1996. Maar Kaandorp heeft wel officiële post uit Scheveningen ontvangen. 'Kaandorp heeft er over nagedacht en de prijs geweigerd', zegt haar agent.
Er zijn geen plannen om de prijs op te doeken, laat de organisatie weten. De prijs bestaat sinds 1983, de winnaar krijgt een beeldje. Freek de Jonge weigerde de prijs in 1992, Hans Teeuwen in 1996.
De cabaretier Jeroen van Merwijk heeft zich al bij de organisatie gemeld. 'Ongeacht zijn volgnummer' laat hij weten, is hij 'te allen tijde bereid de prijs in ontvangst te nemen'.

Uit de Volkskrant van 22 oktober 1998

< terug <