|
WOENSDAG 2 APRIL
Een week lang
dagboekje schrijven, dat breng ik net op. Ik heb er nog een stuk
of vier liggen in mijn jeugdherinneringsscheepskist, hanepotige
dagboekschriften die allemaal op 1 januari beginnen en rond de
tiende verzanden in geklaag over schoolwerk en afgekeurde voetbalvelden.
Dit Hollands
Dagboek begint met de Day after: dinsdagavond 2 april beleefden
we de eerste Carre-avond met een hoogst merkwaardig gezelschap
cabaretiers. Wat ze gemeen hebben is hun succesvolle deelname
aan het Leids Cabaret Festival van Harry Kies, dat in 1978 heel
studentikoos begon, en na 25 jaar een uit de kluiten gewassen
instituut is geworden. Ik won ’t in 1985 met Justus van Oel
en Eric Eygenraam onder de treurige naam Zak en As, maar zal omdat
ik de enige ben die nog beroepshalve in het theater staat, op
eigen titel aan de zeven Carre-voorstellingen meedoen. Nu ken
ik Carre een beetje omdat wijlen mijn vader er ooit langdurig
speelde (ik klink NU al als Annemarie Oster) in de West Side Story.
Ik heb dus gezorgd dat ik op maandag al mijn tassen en kostuums
kon afleveren, en passant de grote luxe VIP-kleedkamer van Snip,
Snap, Toon en Freek bezettend. Ik nodig Kees Torn uit bij me in
te trekken, omdat dat een hele rustige jongen is en ik goed tegen
whisky en sigarenrook kan.
De dinsdagavond-voorstelling
loopt boven verwachting soepel, maar is nog niet erg brutaal en
los. De energie van bijna 2000 vol verwachting kloppende harten
is iets waar iedereen op dit podium even aan moet wennen. Zodra
je die energie om gaat zetten in speellust, gebeuren er grote
dingen. Ik wist dat het goed zat toen ik het met kreetjes gemengde
applaus hoorde na onze mallotige ‘Riverdance’, het openingsnummer
waar we met Ana Bel Lopez van ’t Scapino zo bloedig op getraind
hebben. (zie voor foto’s helaas het Parool van zaterdag 29
maart).
Op deze woensdagavond
breken we meteen los, Lebbis en Jansen knallen er een openingsconference
als een clusterbom uit, Najib Amhali (‘De eerste Marokkaan
op het podium van Carre’) brengt Carre in 1 minuut terug
tot Toomler, en ook de ‘gastspelers’, die maar twee
keer meedoen in de week, voelen zich wonderbaarlijk snel thuis.
Om kwart voor twaalf is de show pas afgelopen, Toon Hermansiaanse
tijden keren weer. Thuis blijft je er lelijk wakker van. Om half
vier slaap ik in boven het artikel ‘Iraq and the Arabs’
uit Foreign Affairs. Een behoorlijk links-liberaal Amerikaans
tijdschrift, dat desondanks haarfijn uitlegt waarom die tweede
Golfoorlog niet zo mooi en netjes, maar wel heel erg nodig is.
Dat vind ik al maanden, maar het is altijd prettig er weer wat
argumenten bij te vinden.
DONDERDAG 3
APRIL
Ik besluit mijn
videocameraatje maar eens mee te nemen, om achter de schermen
wat compromitterend materiaal te verzamelen. Binnen een uur heb
ik alle pikken van de mannelijke cabaretiers er op staan, plus
de billen van Sanne Wallis de Vries. Er is niks aan, de Schotse
rokken gaan automatisch omhoog als ik verschijn. Het is sterker
dan henzelf. Ik zal niet alles aan dit papier toevertrouwen, maar
vooral Hans Sibbel en de kleine Robbie Kamphues verrassen me.
Met hem speel ik deze avond nog een keer de ‘Oude Muziek-sketch’,
een tamelijk klassieke tweespraak die we in de oertijd van Kopspijkers
ook al eens op TV brachten. Vanavond ook de eerste keer dat de
VARA-televisie aanwezig is, die geruisloos, zonder ook maar 1
camerarepetitie (waar we de tijd en de energie niet meer voor
hadden) alles drie avonden lang vastlegt. Als dat goed blijkt
te gaan is een heerlijk precedent geschapen: nooit meer eindeloze
regiebesprekingen en schools gewandel van plakkertje naar plakkertje.
Wij spelen en jullie draaien, en zie maar dat het erop komt. De
voorstelling is nu geheel uitverkocht aan het raken, en eindigt
in een uiterst bombastisch trommelnummer uit het oeuvre van Dubbel
en Dwars. Het ziet er fantastisch uit, losse rijst klettert op
in felle lichtbundels. Jack Spijkerman vertelde dat ze het destijds
eerst met meel hadden geprobeerd. De schade aan vleugel en theaterapparatuur
bedroeg enige duizenden guldens. Maar of het ook werkt, die flauwekul:
de slotapplauzen zwellen aan tot Kiri te Kanawa-achtige proporties.
Thuis als altijd
de nieuwsherhalingen: het vliegveld van Bagdad is ingenomen. Ik
slaap in met het beeld van Marion Bloem op m’n netvlies,
die een tijdje terug bij Barend en Van Dorp woedend vroeg: ‘Noem
mij dan eens 1 oorlog van de Amerikanen waar iets goeds uit voortgekomen
is!!!’ ‘Wat dacht je van de Tweede Wereldoorlog, Marion?’
vroeg Frits droog. Die telde niet mee, vond Marion, maar waarom
wist ze niet. ’t Was ook alweer zo lang geleden. Ik ben reuze
benieuwd wat de Fransen, Duitsers en Marionnen gaan zeggen als
de zaak over een jaar tot rust is gekomen en de wereld weer een
gruwelregime armer is, zonder dat het hun een cent gekost heeft.
VRIJDAG 4 APRIL
Ik moest om
fysieke redenen het eerste ‘schrijversoverleg Sinterklaasjournaal’
(uitzending vanaf 12 november a.s.,) maar even laten schieten.
De voorstelling ’s avonds is op afstand de beste tot nu toe.
Regisseur Willem van de Sande Bakhuysen (ook voor uw cabaretmontages)
grijnst nu van oor tot oor, we hebben de laatste oneffenheden
uit de weg geruimd. Ingrid Wender en Minou Bosua (beroep: Bloeiende
Maagden) stormen op verschillende plekken kort door andermans
nummers heen, wat prima effecten oplevert. Onno Innemee en Mike
Bodde spelen gastrollen als de Dove Goochelaars Gregor en Dolf.
Ik probeer ze te filmen vanuit de coulissen, maar lig onmachtig
van het lachen op de grond. Dit soort revue-pastiches: het is
het moeilijkste wat er bestaat, maar als het lukt ook het allerleukste.
In theater is het hoogste bereikt wanneer kinderen van zes even
hard lachen als cynische volwassenen.
Vandaag tellen
wij drie jarigen, twee baby’s en twee honden. We veranderen
ongemerkt in een reizend circusgezelschap. Het groepsproces, dat
wil wat!
’s Avonds
dan toch maar eens aangeschoven bij de Smoeshaan. Dan wordt het
laat. Het laatste wat ik mij herinner is dat de ogen van Nanette,
de vriendin van Javier Guzman, op de Kleinkunstacademie zitten.
Dat lijkt me een goede zaak.
ZATERDAG 5 APRIL
Zaterdag is
onze Postbus 51 Kinderenhebbenhetdrukdag. Ik kan dit keer precies
tien voetbalminuten van Kees (11) zien, die tegen Hoofddorp D4
uit speelt. Met een straffe wind mee peert hij een vrije trap
in de bovenhoek, dus Papa Muizeman gaat gesterkt naar z’n
werk. In Amsterdam slaag ik bij good old antiquariaat Kok in het
vinden van een stel betaalbare oude cadeauboekjes over theater.
Organisatoren Helga Voets, Geert Vriend en Anne Reitsma, alsmede
regie-team Geraldine Verhoeven en Willem van der Sande B., en
kaartjesmaniak Aart Jan Verhagen moeten wat mij betreft morgen
in de cadeaus gezet worden. Zij hebben heel veel extra uren gemaakt
om iets ongewis op poten te zetten, en daar zijn ze boven iedere
verwachting in geslaagd.
In de voorstelling
sluipen door vermoeidheid en overmoed nu wat foutjes (ik vergeet
finaal een complete zender te installeren), maar als presentator
Henk van Zon Jack Spijkerman ‘de oudst nog levende winnaar
van het Leids Cabaret Festival’ noemt is dat het al waard
geweest. Nederland wint op mijn kleedkamertelevisie met 2-1 van
Moldavie. Het cynisme is weer niet van de lucht. Intussen speelt
Duitsland gelijk tegen Litouwen en verliest Rusland in Albanie
met 3-1. Wat een hondsverwende zeurpieten zijn Nederlanders toch.
ZONDAG 6 APRIL
Familiedag.
Bijna iedereen blijkt ouders, kinderen of nog erger in de zaal
te hebben zitten. Voor een ‘matinee’ (wat een geweldig
circuswoord) is de voorstelling aardig gelukt, maar het hitsige
theatersfeertje van een goeie avond krijg je niet tevoorschijn.
Wij leiden onze geliefden langs podium, techniek en kleedkamers.
Je kan er wel heel stoer over doen dat het ook maar een gewoon
theater met slechte stoelen is, maar Carre is echt iets heel bijzonders
en we genieten er met gulzige teugen van. ’s Avonds de laatste
voorstelling, men is fitter dan ’s middags want het artiesten-bioritme
is hervonden. Na afloop van een dampende voorstelling loopt Harry
Kies licht te geven. Het is de mooiste week van zijn leven geworden.
Ik zie ‘m nog zitten met mede-oprichter Jan van Coeverden,
in de huiskamer van Justus van Oel. We zongen bloednerveus 5 liedjes
tussen vingerplant en schemerlamp en mochten meedoen. Een goeie
beslissing van alle betrokkenen.
MAANDAG 7 APRIL
The Day after
the Whole Thing. De vermoeidheid blijkt tot diep in de botten
geslopen te zijn. Kreunend bel ik Hans Riemens om te zeggen dat
een optreden in Kopspijkers aanstaande zaterdag niet tot de mogelijkheden
behoort. Hij kreunt terug dat hij het helemaal begrijpt en dat
ik een grote lul ben. Maar ze redden het daar al een tijdje vrij
aardig zonder Diederik en mij. TV Noord Holland belt om te vragen
wat ik van de zaak Bevrijdingspop-Balkenende vind. Help me even,
vraag ik dof. Enfin, Balkenende mag van D66 en de SP natuurlijk
Bevrijdingspop in Haarlem niet komen openen, omdat hij een fascistische
oorlogshitser is. Wat ik daarvan vind weet de lezer inmiddels.
Ik zeg dat ik erg voor de oorlog ben, en hoor er niks meer op
terug. Begin een beetje spijt te krijgen van mijn stem op de SP.
Ben het levende bewijs van de domheid van de Nederlandse kiezer.
Voor straf maak
ik het konijnenhok schoon en koop een paar late verjaardagscadeautjes
voor Emma, die woensdag 9 wordt. Dit soort dagen suist altijd
op raadselachtige wijze voorbij. Ik vergeet nota bene ’s
avonds naar de laatste aflevering van scenarioschrijver Van Oels
meesterwerkje Najib en Julia te kijken. Als je dit leest Justus,
kan je me de serie op videoband bezorgen? Alvast bedankt.
DINSDAG 8 APRIL
Dit soort dagen
suist altijd op raadselachtige wijze voorbij, ondanks een enkel
deja-vu.
’s Avonds
geweldig moment bij Barend en Van Dorp: een uitzonderlijk zwak
stukje satirische huisvlijt was ten einde, en het eerstvolgende
shot was op Frits, die keek alsof hij een ouwe struik andijvie
uit de bilspleet van Donald Rumsfeld had moeten eten. Ik bedenk
me dat we toch een echt vak hebben. Ajax speelde intussen fantastisch
0-0 tegen AC Milan, jammer dat ze geen aanval hebben. Real Madrid
heeft die bijvoorbeeld wel, dus de Cup zal hoe dan ook buiten
bereik blijven.
WOENSDAG 9 APRIL
Om half acht
zingen op het Grote Bed: Emma is eindelijk negen en pakt in volwassen
tempo haar cadeaus uit. Ik kan me nog levendig herinneren hoe
mooi ik dat zelf vroeger vond. Wel pleit ik in mijn omgeving al
jaren voor een verjaardagsverbod na twaalf jaar, behalve bij mijlpalen
als 18, 21, 50 en 100.
Vandaag het
uitwerken van ’t dagboek, afspraak maken met Vincent Mentzel
voor een foto, en de Playboy een brief schrijven waarom er op
hun chique uitnodiging voor een groots en sexy jubileumfeest niet
vermeld staat waar het betreffende feest zich afspeelt. Vanavond
naar Zoetermeer: ouderwets in het stapelbed met Diederik van Vleuten:
Mannen met Vaste Lasten. Nog 33 stuks, en dan strekt zich daar
die heerlijke lange hete Hollandse zomer uit. Mijn paraplu kan
zich er nu al vrolijk over maken.
____________________________________________________________________________
Geschreven door:
Erik van Muiswinkel
Foto: Vincent Mentzel
Verschenen in het NRC Handelsblad op 12-04-2003 |
