'De moed der wanhoop'

De tweede theaterproduktie van Diederik van Vleuten en Arie van der Wulp, handelt over twee 'Vogelkijkers'. Hun raam kijkt immers uit op de vogel op het dak van een drukbezet wegrestaurant. Net als bij Boon & Piekema is er een groot, geschilderd achterdoek (van Jan Boiten). Het verbeeldt geen strand en zee, maar de zaal van een restaurant zonder gasten. Stukje bij beetje daagt de tragiek van deze eetgelegenheid en van de beide broers die haar leiden. Hun haute-cuisine verloor de concurrentiestrijd van de eetfabriek van de overbuurman.

Daarnaast speelt het verdriet om de dood van hun enige zus hen nog ernstig parten. Met drank en verwijten bevechten de broers de gemoedsonrust van zichzelf en de ander. Daarna komen zij echter steeds nader tot elkaar, onder meer via het ophalen van gemeenschappelijke jeugdherinneringen. Daarin toont Van Vleuten zich opnieuw een uitstekend typetjemaker. Maar Van der Wulp steekt hem deze keer verrassend sterk naar de kroon. Ieder afzonderlijk stappen zij een aantal keren uit het broersverhaal voor cabareteske intermezzi. Van Vleuten imiteert bijzonder geraffineerd Toon Hermans, terwijl Van der Wulp, veel bonkerig en valser, Youp van 't Hek persifleert.

Mede door zulke vreemdsoortige humoristische wendingen is 'De moed der wanhoop ' een afwisselende en bijzonder intrigerende voorstelling. Het is opmerkelijk dat deze muzikanten van twee verschillende cabaretensembles zo snel groeiden tot acteurs van een gezamenlijk cabaretduo.

© Trouw, 95-10-27

Vrolijk chagrijn over de Michelin-kaarten

Diederik van Vleuten en Arie van der Wulp met Andermans
Eiland. De Kleine Komedie Amsterdam, tot en met 9 april.
Tournee.

Een halve kast, een kapotte lamp en een gebroken stoel op een eiland. Het spul lijkt neergekwakt door de storm.
Een man leidt een onbezorgd bestaan, te oordelen naar het zingen tijdens het scheren. Zijn rust wordt wreed verstoord door een binnenfladderende Superman.

De twee zijn vanaf dat moment tot elkaar veroordeeld. Echt aangenaam is het niet, maar ze branden elkaar niet af. Ze wroeten in het geheugen van de ander, en de herinneringen zijn niet altijd welkom. `Fijn Diederik! Ik was het bijna vergeten. Je bent een echte vriend.'

Er worden beelden opgeroepen van IJmuiden, met de stank van de Hoogovens, de visafslag en het crematorium.
Of van de grote, winderige leegte van de Schermer-polder.

De vader van de polderjongen is een gelijkmatige burgeman. De zoon zou graag een held in hem zien, maar dat lukt niet. Daarom neemt hij zijn toevlucht tot de V.O.C.-vaarders (geestig logboek), Johan Cruijff (ontroerende brief naar Barcelona) en Superman (prachtig pak).

Diederik van Vleuten en Arie van der Wulp waren de dienende muzikanten in de cabaretgroepen Zak & As en Dubbel & Dwars. Uit de schaduw van Erik van Muiswinkel en Justus van Oel, laat Van Vleuten zien dat er een echte cabaretier in hem steekt. Hij transformeert soepel. Met kleine gebaartjes en kunstige stemmetjes heeft hij de lachers snel voor zich gewonnen.

Arie van der Wulp is in deze combinatie opnieuw de innemende aangever die op gepaste momenten zelfverzekerd naar voren komt om even te laten zien dat hij er is.

Van Vleuten en Van der Wulp hebben een dartele voorstelling gemaakt, waarin de kronkelpaden van de menselijke geest luchtig worden nagevlooid. Die lopen van de irritaties over de vouwen in de Michelinkaart tot de beklemming van gymlessen. En waar het niet lukte om goed kloppende liedteksten te maken, is de hulp van Jan Boerstoel ingeroepen. En dat is altijd prijs.

Patrick van den Hanenberg, 08-04-94.

De Moed der Wanhoop kan wel wat gif gebruiken

Diederik van Vleuten en Arie van der Wulp met De Moed der Wanhoop.

Regie Pieter Bouwman, Theater De Purmareyn Purmerend. Tournee.

Het restaurant Het Wapen van Noord Holland heeft goede tijden gekend. Maar sinds er aan de overkant een eetgelegenheid met een toekan op het dak is geopend is het aantal gasten tot nul gedaald. Toch wordt er dagelijks keurig geveegd, gedekt en gekookt.
De ober/kok krijgt elke dag bezoek van zijn broer, een stevige drinker en bezeten van Marco van Basten en de muziek van Frank Sinatra. Alleen op 21 juni komt hij niet opdagen. Dan drinkt hij zich in een ander caf‚ een stuk in de kraag.
De broers botsen, maar laten elkaar niet los. De stekeligheden worden afgewisseld met ontroerende gemeenschappelijke jeugdherinneringen.
Na een aantal omtrekkende bewegingen komen ze telkens weer uit bij hun zusje Suzanne. Die is langzaam gek geworden en heeft zelfmoord gepleegd. Op de dag dat Marco van Basten Nederland naar een 2-1 overwinning op de Duitsers schoot en Frank Sinatra op de radio te horen was. 21 juni 1988.
Toen cabaretgroep Zak en As een aantal jaren geleden werd opgeheven dreigde pianist Diederik van Vleuten van het podium te verdwijnen. Eenzelfde lot leek Arie van der Wulp beschoren toen Dubbel & Dwars ophield te bestaan.
De twee muzikanten besloten het echter samen te proberen. Andermans eiland (1994) was een intelligent en lief programma. Van Vleuten had al bij Zak en As laten zien dat hij zich ook zonder zijn piano staande kon houden, voor Van der Wulp was het acteren nog wat onwennig.
In De Moed der Wanhoop heeft ook Van der Wulp zijn schroom definitief overboord gezet. Hij perst er een gave Youp van 't Hek-imitatie uit en komt (helaas) niet eens meer aan musiceren toe.
In een tijd dat vrijwel alleen nog maar solisten het podium opkruipen is het plezierig om een duo aan het werk te zien, dat ook nog eens de moeite heeft genomen om een decor te laten bouwen. Van Vleuten kruipt razendsnel in uiteenlopende typetjes en schrijft elegante muziek.
Net als in Andermans Eiland stoppen zij ook in hun tweede programma een stevige hoeveelheid humoristische nostalgie zonder al te stroperig te worden. Wel hadden de hatelijkheden die de broers elkaar in hun verdriet en wanhoop toevoegen feller gemogen. Het mag niet te aardig worden.
Misschien kunnen de oud-collega's van Van Vleuten en Van der Wulp zo vriendelijk zijn om nog wat gif en azijn te leveren.
Patrick van den Hanenberg

(c) Copyright 1996 de Volkskrant