Mannen van de Wereld | Mannen op de Maan | Mannen met Vaste Lasten

In vijf jaar tijd maakten Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten onder de artiestennaam ‘Van Muiswinkel en Van Vleuten’ drie cabaretprogramma’s: Mannen van de Wereld, Mannen op de Maan en Mannen met Vaste Lasten. Drie programma’s in vijf jaar: dat lijkt weinig, en dat is het ook. Maar wie de gebundelde teksten in dit boek leest, beseft dat er aan deze woorden aandacht is besteed. Als Marcel van Dam (Erik) uitlegt dat de Aboriginal met wie hij discussieert een minderwaardig mens is, dan is dat retorisch piekfijn in orde. Als Boudewijn Büch (Diederik) het ei van de op één-na-laatste dodo op het eiland Tituhatu vindt, dan gebeurt dat in volzinnen waar geen flinter leutige improvisatie bij zit.

Diederik en Erik zijn Mannen van het Woord. De woorden waarmee Diederik in het Huisje van de Vaste Lasten beschrijft hoe de Laatst Opgeslagen Document-toets zijn leven verwoestte, de woorden waarin de Tibet-hausse in een Annie Schmidtprijswinnend lied wordt geschoren, de woorden waarmee Gerard Reve en zijn Matroos (Erik en Diederik) het naderend einde van een tijdperk bezweren… die woorden verdienen een boek.

De Mannen-programma’s waren niet modieus. Ze gingen minder over Robert Jensen dan over Captain Cook, minder over viagra dan over wijn. Geen woord over Idols, wel een heel lied over Armstrong, Aldrin en Collins. De naam Wouter Bos zult u vergeefs in het register zoeken, terwijl Jan Pronk niet van de bladzijden te slaan is. Je zou kunnen zeggen dat Van Muiswinkel en Van Vleuten een paar jaar achterlopen. Dat willen ze graag zo houden. Wat echt mooi is, blijft altijd mooi, en wie een hart heeft wil het mooie bewaren. Dat kan het beste in een boek.